Home

Opinie: Asielprocedure en opvang op maat voor holebiís en transgenders op de vlucht

Straks is het weer zover. Morgen trekt de 22e editie van de Belgian Pride door de straten van onze hoofdstad. Een kleurrijk, spetterend feest, maar ook een oproep aan onze beleidsmakers om verder werk te maken van rechten voor LGBTI+.

Thema van dit jaar is ‘Crossing Borders’. Met meer dan 65 miljoen vluchtelingen wereldwijd een brandend actueel thema. In ruim een derde van de landen zijn homoseksuele handelingen strafbaar. Hoe is het om als holebi of transgender te moeten vluchten uit angst voor vervolging of opsluiting? De Russische krant Novaya Gazeta berichtte onlangs nog hoe homo’s in het Tsjetsjenië van president Ramzan Kadyrov worden opgesloten en gemarteld in een soort concentratiekamp. Dat dit anno 2017 nog mogelijk is, wekt afgrijzen op. Maar wat na de vlucht? Hoe is het om als vluchteling met een andere seksuele geaardheid bescherming aan te vragen in België?

Niet vanzelfsprekend

De EU-Kwalificatierichtlijn van 2011 bevestigde dat iemands seksuele geaardheid een criterium is op basis waarvan een vluchteling asiel kan aanvragen. Jaarlijks worden in België een 250-tal vluchtelingen in die zin erkend. De verkenningsgraad stijgt. Toch is de asielaanvraag niet vanzelfsprekend. Bij de beoordeling van een asielaanvraag op basis van seksuele geaardheid vindt immers een dubbel onderzoek plaats. Het Commissariaat-Generaal (CGVS) wil eerst en vooral zeker zijn dat de veronderstelde seksuele geaardheid klopt, om daarna pas te verifiëren of er effectief sprake is van vervolging.

Maar hoe achterhaal je iemands geaardheid? Dat is niet zo simpel. De ambtenaren stellen open vragen over de beweerde holebi-relaties van de asielzoeker of over de kennis van het holebi-milieu. Maar niet elke holebi heeft al liefdevolle relaties gehad of begeeft zich graag in het holebi-milieu. Veel mensen vallen zo uit de boot. Groen pleit dan ook voor zelfidentificatie, waarbij het respect van de aanvrager voorop blijft staan zonder uit te gaan van stereotypen. Het onderzoek kan zich dan, zoals bij iedereen, richten op het vluchtverhaal en de vervolging.

Een andere moeilijkheid is het strenge asielbeleid in ons land. België werkt met een lijst van zogenaamd ‘veilige landen’. Asielzoekers uit die landen doorlopen snellere procedures en moeten zelf de nodige bewijzen van het risico op vervolging verzamelen. Maar landen kunnen voor een doorsneepersoon veilig zijn, voor LGBT+ zijn ze dat vaak niet. Zo staat India op de huidige Belgische lijst van veilige landen, hoewel seks met iemand van hetzelfde geslacht er wel strafbaar is. Onze asielprocedure moet daar rekening mee houden.

Kleinschaligheid

Ten slotte zijn holebi’s en transgenders kwetsbaar voor uitsluiting en geweld door medebewoners tijdens hun verblijf in de asielopvang. Is dit een pleidooi voor aparte asielopvang, zoals in Berlijn of Bologna? Helemaal niet. Een aparte voorziening is te opzichtig, stigmatiserend, en de vrees bestaat dat zo’n centrum wel eens meer agressie kan uitlokken. Maar individuele begeleiding en sensibilisering van andere bewoners is wél nodig. ‘Safe Havens’ van Çavaria, waarbij o.a. referentiepersonen aangeduid worden waarbij LGBT+ terecht kunnen, biedt perspectieven. Maar dit moet uitmonden in regulier beleid. Last but not least, vinden wij kleinschaligheid essentieel. In grote centra raken asielzoekers sneller ontredderd, zijn ze meer kwetsbaar en ervaren ze een gebrek aan privacy. Dit geldt des te meer voor mensen met een andere seksuele geaardheid.

Veel politici, ook van de meerderheidspartijen, zijn enthousiast over de Pride in Brussel. De regenboogvlag wapperde woensdag op alle partijhoofdkwartieren. Terecht. Maar het mag niet beperkt blijven tot mooie woorden en symbolische steun. Laten we ook beleidsdaden stellen. Om te beginnen met een asielprocedure en opvang op maat voor holebi’s en transgenders op de vlucht, vermits zij in heel wat landen geviseerd worden. Op die manier wordt morgen echt een feest van diversiteit en inclusiviteit. En kunnen we echt trots zijn op onze pride.

Wouter De Vriendt (Kamerlid Groen) en De Roze Groenen (LGBTI+ werkgroep van Groen)

(Deze opiniebijdrage verscheen op 19 mei 2017 op de website van De Morgen)

artikel gepubliceerd op 19/05/2017 in Internationaal

Meer artikels in de rubriek Internationaal

12/09/2017
Vijf stappen uit de chaos van het Maximiliaanpark

17/07/2017
Asielchaos in Europa mag geen mensenlevens kosten

12/07/2017
Opinie: Dossier vervanging F-16's vertoont stilaan erg vreemde kronkels

12/07/2017
Meerderheid houdt vast aan achterkamerpolitiek bij legeraankopen (persbericht)

07/07/2017
ďMinister lekt 'geheime' legerinfoĒ

21/06/2017
Groen eist grote kuis bij militaire spionagedienst

13/06/2017
FinanciŽle waakhond vreest magere 'opbrengsten' opvolger F-16

10/06/2017
Opinie: Waarom we een nieuw moreel kompas moeten hanteren in onze relaties met Saudi-ArabiŽ

08/06/2017
Embargo wapenhandel Saoedi-ArabiŽ

27/04/2017
Van vader tot vader: open brief aan Theo Francken

overzicht nieuws - naar de homepagina

 



Over de reddingsactie van de Louise-Marie

webdesign PixelShape