Home

Opinie: Migratie pak je aan met een koel hoofd en een warm hart

Wij voelen ons niet aangesproken door het stuk van Yves Petry over migratie en ‘links’ (DM 23/12). En net daarom vinden we het belangrijk om te antwoorden.

2016 was een ongezien jaar. Vluchtelingen domineerden media en politiek. De onzekerheid en de angst bij veel mensen is begrijpelijk. Angst voor de aantallen, voor de islam, voor terrorisme. Die moet je serieus nemen. Waarom we ons niet aangesproken voelen, is omdat we als Groen de handschoen steevast opnemen. Lokaal waar we besturen zoals in Molenbeek of in de parlementen waar we alternatieven aanreiken voor het falend beleid en stevig in debat gaan. Dat de sociaal-democratie hierop al twintig jaar zwalpt en extreemlinks dit thema doodzwijgt, maakt onze rekening niet. Waarom we willen antwoorden, is om duidelijk te maken dat de progressieve oplossingen veel realistischer zijn dan de rechtse.

Onze lijn is helder: migratie pak je aan met een koel hoofd en een warm hart. Wij verzoenen zakelijkheid en menselijkheid. Want die zijn niet tegenstrijdig. Als zakelijkheid is roepen “minder, minder, minder vluchtelingen”, dan gaan wij dat niet doen. Angst los je niet op door nog meer angst te creëren of verboden te installeren en de fundamenten van onze rechtsstaat uit te hollen.

Net zoals we niet roepen “meer, meer, meer”. Wij zijn voor gecontroleerde en selectieve migratie. Gecontroleerd: we bepalen wie zich in ons land kan vestigen en wie niet. We nemen daarover beslissingen en wie niet kan blijven, moet terugkeren. Wij zijn voor een aanklampend terugkeerbeleid, waarin de prioriteit - in mensen en middelen - op vrijwillige terugkeer ligt. We zijn voor gesloten centra als stok achter de deur. Maar niet voor kinderen. Die zet je niet achter tralies. Daar trekken we een lijn. Ook dat is selectief zijn. Wie kan er wel en niet blijven? Dat wordt deels bepaald door internationale verdragen waar wij ons - samen met heel veel andere landen - aan willen houden, en door wetgeving die we zelf maken in België. Zakelijkheid en menselijkheid verzoen je bijvoorbeeld ook door snelle beslissingsprocedures. Daar zijn ook vluchtelingen bij gebaat.

Geen alleenrecht op empathie

Wat (Syrische) oorlogsvluchtelingen betreft, vragen wij dat ons land een eerlijk en correct deel opneemt, in verhouding tot ons bevolkingsaantal en onze rijkdom. En niet iedereen terugduwt naar Turkije of Griekenland, zoals de federale regering nu doet. Ook hier falen de oplossingen van de centrumpartijen en rechts: sinds de pushbackdeal met het Turkije van Erdogan - zogezegd een operatie om mensenlevens te redden - zijn er meer mensen verdronken dan voorheen. Dat is niet het beleid waar wij voor staan. Twee weken geleden lanceerden we om die reden ons ‘Anti-Verdrinkingsplan’: gecontroleerde selectie aan de landsgrenzen van de EU, eerlijke spreiding over lidstaten en aanklampende terugkeer zijn daarvan de bouwstenen. Gaan we alle Syrische vluchtelingen in Europa opvangen? Nee. Gaan we ze allemaal in Turkije en Libanon proppen? Ook niet. We gaan de verantwoordelijkheid verdelen. Dat is de zakelijke aanpak. En dus ook: hard optreden tegen landen die weigeren om die verantwoordelijkheid te nemen.

En wij gaan ons ook menselijk blijven tonen. Dat heeft niets met moralisering te maken, zoals Yves Petry blijkbaar denkt. Heeft progressief Vlaanderen het alleenrecht op empathie? Neen. Het probleem is dat het daar steeds meer op gaat lijken. Het discours van rechts over mensen op de vlucht voor de ergste gruwel sinds WO II is een belediging voor ons land, een aanfluiting van onze waarden. Het doet oneer aan een Europese en Belgische geschiedenis vol migratieverhalen. Het maakt van menselijkheid een links of progressief idee, terwijl het iets zou moeten zijn waar iedereen in meer of mindere mate blijk van geeft. Menselijkheid wordt afgedaan als iets naïefs, een scheldwoord bijna. Alsof er tussen muren en prikkeldraad enerzijds en ‘open grenzen’ anderzijds geen evenwicht te vinden is.

We hoeven als beleidsmakers niet emotioneel te ageren, wel menselijk en hartelijk. De juridische strijd van dat ene gezin of de boottocht van een ander is wat ons, mensen, bindt. Het is de zoektocht van elke vader of moeder naar een veilige plek. Hier geboren worden en niet in Aleppo, daar heb je geen enkele verdienste aan. Dat toeval dwingt ons tot begrip en zelfs een tikkeltje nederigheid.

Migratie wekt angst op. Dat is nooit anders geweest. Logisch, migratie managen is verdomd moeilijk. Een verhaal van vallen en opstaan, succes en falen, trial en error. Het is onze opdracht als politici om die opdracht aan te pakken en die angst te beantwoorden met verbondenheid, zakelijkheid én menselijkheid. En dat gaan we blijven doen.

Wouter De Vriendt en Meyrem Almaci

(Deze opiniebijdrage verscheen in De Morgen op 24 december 2016)

artikel gepubliceerd op 09/01/2017 in Internationaal

Meer artikels in de rubriek Internationaal

05/04/2017
Interview: "Maak van het Parlement geen schoothond"

26/03/2017
Wapenembargo Saudi-ArabiŽ: ook Vlaamse export moet verboden worden

25/03/2017
Opinie: Happy Birthday to EU

08/03/2017
Terminator moet fictie blijven

08/03/2017
Commissie legeraankopen zet achter gesloten deuren licht op groen voor lastenboek

02/03/2017
Groen bedankt vriendelijk voor omstreden fles IsraŽlische wijn

07/02/2017
Opinie: 'Zal Charles Michel een van de vele checkpoints bezoeken die het leven van Palestijnen bemoeilijken?'

25/01/2017
Vreemdelingen het land uit zonder veroordeling

21/01/2017
BelgiŽ heeft geen nood aan wereldburgers

20/12/2016
Opinie: Uitgewezen kinderen zijn niet crimineel. Ze opsluiten is dat wel

overzicht nieuws - naar de homepagina

 



Kamerdebat over de weigering van staatssecretaris Theo Franken om een Syrisch gezin een humanitair visum toe te kennen - 09/12/2016

webdesign PixelShape